นานแล้วน่ะ ที่เราจากอำมาตย์มา
ไม่เคยคิดว่ามันคือที่ที่ทำให้เราคิดถึงอะไรๆได้มากขนาดนี้
จนมาวันที่เราจบจากที่นั้น
จนมาอยู่ที่นี้
ที่ที่ทำให้เรารู้ว่าเรารักเพื่อนรักทุกคนที่อำมาตย์
มันอาจจะฟังว่าขนาดนั้นเลยเหรอ
แต่..มันก็จริงๆๆแหละ

UM < < < OMG!!! มันให้อะไรเรามา..

เป็นคำถามที่ดี..

ที่นี่ ก็ให้ความรู้ไงครับ เอิ๊ก~ ^O^

คือ อาจจะมีหลายๆอย่างไม่ถูกใจ.. ขัดกับความรู้สึก.. แต่.. ที่นี่ ก็ดีที่สุดเท่าที่เคยอยู่มา.. ดีกว่าที่อยู่ ที่การบินซะอีก ถึงมันจะไม่มีเครื่องบินให้ดูก็ตามที..

คิดถึงบ้าน..

แค่คิดว่าต้องออกมาอยู่กับโลกที่กว้างกว่านี้.. โหดร้ายกว่า.. ลำบากกว่า.. ทรหด กดดัน อันตรายรอบด้าน..

ที่เป้นอยู่ทุกวันนี้ไม่ใช่ว่าไม่เครียด.. บางคนอาจจะคิดว่ามันดูสุขขีเหลือเกิน..

แต่ด้วยทางที่กำลังเดิน.. มันเครียด ซีเรียสมาก..

อยากกลับไปหาวันเวลาเก่าๆตอนนั้น..

แบบนี้แหละเนอะ ที่ผู้ใหญ่ชอบบอกตอนนั้น.. ว่าอยากทำอะไรให้รีบทำ.. เพราะถึงเวลาเรียนจบ.. มันจะเสียดาย..

เงินมี งานมี บ้าน รถ มี.. แต่เวลา.. ที่หายไป.. ไม่มีเวลาเก่าๆอย่างเดิมอีกแล้ว..

เพิ่งคิดได้..

คิดถึงบ้าน.. คิดถึงอำมาตย์..

ที่ๆทำให้เราได้เดินในเส้นทางของการบิน เส้นทางที่เรารักและโหยหามันมาตลอด.. (บ้าบินนี่หว่าใครจะทำไม!?)

วันนี้ว่าง หลังจากเรียนจบหลักสูตรเพิ่มเติมจาก ป.ตรี เลยเข้ามาพิมพ์อะไรซํกหน่อย..

นอย เซ็ง เครียด คิดถึงบ้าน คิดถึงเพื่อน คิดถึงโรงเรียน..

แอบเหงา..